Πανικός – Αγοραφοβία

Κεφάλαιο από το βιβλίο Μιλήστε με έναν ειδικό, των Γ. Ευσταθίου, Φ. Λέκκα, Χ. Βαρβέρη, & Ε. Κονσουλίδου.

Ο πανικός αποτελεί την κορύφωση ενός έντονου και κατακλυσμιαίου άγχους και φόβου. Προκαλείται από καταστάσεις που το άτομο ερμηνεύει ως απειλητικές και συχνά, ως αποτέλεσμα, οδηγεί σε τάση φυγής ή σε αντίδραση «παγώματος» και ακινησίας. Το άτομο ερμηνεύει κάποιο τυχαίο σωματικό σύμπτωμα άνευ σημασίας ή μία εντελώς φυσιολογική σωματική αλλαγή ως καταστροφικά. Ως αποτέλεσμα, κατακλύζεται από άγχος, το οποίο συνοδεύεται εξ ορισμού από σωματικές αλλαγές, με αποτέλεσμα τα συμπτώματά του να επιτείνονται. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, όπου τα συμπτώματα και το άγχος οδηγούνται σε μία κορύφωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το άτομο συνδέει αυτές τις κρίσεις έντονου άγχους με συγκεκριμένες καταστάσεις ή δραστηριότητες, τις οποίες αρχίζει να αποφεύγει στην προσπάθειά του να προληφθούν νέες κρίσεις πανικού. Όταν πρόκειται για μέρη, συνήθως πρόκειται για όσα δεν έχουν εύκολη διαφυγή, ή γενικώς για μέρη στα οποία είναι δύσκολο να λάβει βοήθεια. Έτσι, το άτομο μπορεί να καταλήξει να νιώθει ασφάλεια μόνο στο σπίτι του και μόνο με την παρουσία προσώπων που θα μπορούσαν να του προσφέρουν βοήθεια.

Συνήθη σωματικά συμπτώματα είναι: η δυσκολία στην αναπνοή, η ταχυκαρδία, το βάρος στο στήθος ή η αίσθηση πνιξίματος, το τρέμουλο στα χέρια ή και σε όλο το σώμα, η αίσθηση μη πραγματικού, η εφίδρωση, η ναυτία ή η στομαχική διαταραχή, τα μουδιάσματα στα χέρια και τα πόδια. Κατά κανόνα, τα συμπτώματα αυτά συνοδεύονται από σκέψεις και έντονο φόβο ότι το άτομο πεθαίνει, λιποθυμά, χάνει τον έλεγχο, ή τρελαίνεται.

Οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού πυροδοτούνται συνήθως από συγκεκριμένες καταστάσεις (π.χ. κλειστός χώρος, μέσα μαζικής μεταφοράς), οι οποίες εμφανίζουν ομοιότητες με την κατάσταση στην οποία εκδηλώθηκε η αρχική. Αυτό συμβαίνει διότι μετά την πρώτη κρίση πανικού το άτομο αναπτύσσει την έντονη ανησυχία ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό να ξανασυμβεί. Αυτή η αναμονή δημιουργεί μία κατάσταση σωματικής και γνωστικής επαγρύπνησης, η οποία ουσιαστικά κάνει πιθανό το να συμβεί η επόμενη κρίση πανικού. Επιπλέον, λόγω της επαγρύπνησης, πολλά αλλάζουν στη συμπεριφορά και την καθημερινότητα του ατόμου, με το να αποφεύγει καταστάσεις ή μέρη που υποθέτει ότι είναι πολύ πιθανό να του ξανασυμβεί μία κρίση πανικού.

Ως αποτέλεσμα, ενώ μία κρίση πανικού διαρκεί από λίγα λεπτά έως μισή ώρα, οι συνέπειες της εμπειρίας μπορεί να έχουν μακροχρόνια επίδραση στη ζωή του ατόμου. Η ανάμνηση του έντονου φόβου και των δυσάρεστων σωματικών συμπτωμάτων, κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου πανικού, μπορεί να πλήξουν σοβαρά την αίσθηση εμπιστοσύνης στον εαυτό του και να το κάνουν να προσαρμόσει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του γύρω από την προσπάθεια να αποφύγει τον πανικό. Έτσι, δύο κύριοι παράγοντες γίνονται καθοριστικοί στη διαιώνιση της κατάστασης:

  • Το άγχος αναμονής: Δηλαδή η αγχώδης αναμονή ότι πρόκειται να συμβεί μία επόμενη κρίση πανικού, λόγω της οποίας το άτομο δεν μπορεί να ηρεμήσει ούτε κατά τα διαστήματα που δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.
  • Οι αποφυγές: Το άτομο προσπαθεί να αποφύγει συγκεκριμένες καταστάσεις που πιστεύει ότι ευθύνονται για τα αρχικά επεισόδια πανικού. Επίσης, η αποφυγή μπορεί να αφορά σε μέρη και καταστάσεις από τα οποία κρίνει ότι θα είναι πολύ δύσκολο να διαφύγει σε περίπτωση που του συμβεί μία κρίση πανικού. Η τάση αυτή ενδυναμώνει τον φόβο και το άγχος του, αποδυναμώνει την αίσθηση αυτοαποτελεσματικότητας και μπορεί να οδηγήσει στην αγοραφοβία.

Η αγοραφοβία είναι μορφή φοβίας που χαρακτηρίζεται από τον παθολογικό φόβο του ατόμου για δημόσιους χώρους, από τους οποίους είναι δύσκολο να διαφύγει σε περίπτωση ανάγκης. Στην πραγματικότητα, η αγοραφοβία αναπτύσσεται στη βάση του φόβου ότι είναι πιθανό να συμβεί μία κρίση πανικού σε μέρη ή καταστάσεις όπου η φυγή θα είναι δύσκολη ή αδύνατη και δεν θα υπάρχει η δυνατότητα άμεσης βοήθειας. Έτσι, δημιουργείται η ανάγκη αποφυγής όλο και περισσότερων μερών (καταστήματα, μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσιοι χώροι) και η αίσθηση ότι το μόνο μέρος που κανείς μπορεί να αισθάνεται ασφαλής είναι το σπίτι του. Ως αποτέλεσμα, το άτομο βιώνει έντονο άγχος κάθε φορά που πρέπει ή είναι αναγκαίο να απομακρυνθεί από το σπίτι του. Αν κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το αποφύγει, συνήθως νιώθει απαραίτητο να συνοδεύεται (συγγενή, φίλο, σύντροφο κ.λπ.).

Είναι ευνόητο ότι η κατάσταση αυτή επηρεάζει έντονα και αρνητικά πολλούς τομείς της ζωής: εργασία, σπουδές, κοινωνικές επαφές και εξόδους, μετακινήσεις κ.λπ. Στην πραγματικότητα, το άτομο μπαίνει στη διαδικασία να προσαρμόσει όλη τη ζωή του στη φοβία του αυτή.

Αντιπροσωπευτικά μηνύματα

Γεια σας. Είμαι 25 ετών και πριν από 2 χρόνια στη διάρκεια διακοπών παρουσίασα ταχυκαρδία, τρέμουλο και κολίτιδες. Πήγα στο Κέντρο Υγείας και o γιατρός μού συνέστησε να ηρεμήσω και να απολαύσω τις διακοπές μου. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να επιστρέψω σπίτι μου, όπου εκεί μόνο ξεπέρασα το πρόβλημά μου. Έκτοτε, και με εξαίρεση το περσινό καλοκαίρι, η ιδέα του ταξιδιού μού προκαλεί φόβο. Πέρα από αυτό, είμαι πολύ αγχώδης και τους τελευταίους μήνες το άγχος έχει κατακλύσει την καθημερινότητά μου κυριολεκτικά. Όταν μένω μόνη μου στο σπίτι (ζω με τους γονείς μου) νιώθω νευρικότητα και δεν το επιδιώκω καθόλου. Κάτι που παρουσιάστηκε, επίσης, το τελευταίο διάστημα είναι έντονος φόβος στον ύπνο και τη στιγμή της αφύπνισης, σαν να βρίσκομαι σε άλλο κόσμο, νιώθω ότι χρειάζεται να καλέσω κάποιον για βοήθεια, ένα δυσάρεστο συναίσθημα που την ημέρα δεν υπάρχει. Όταν ανακαλώ το βίωμα αυτό στη μνήμη μου ξεσπώ σε κλάματα.

Είκοσι τρία χρόνια πέρασα μία φυσιολογική ζωή χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα 2 τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει όλα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι η ζωή μου θα συνεχιστεί έτσι. Τι να κάνω, να απευθυνθώ σε ειδικό; Τι είδους κατάσταση βιώνω; Να σχετίζεται με το τέλος των σπουδών και την αρχή ενός νέου κύκλου εύρεσης εργασίας, περισσότερων υποχρεώσεων (οικογένεια κ.λπ.), ή είναι κάτι σοβαρότερο; Χρειάζεται να απευθυνθώ σε ειδικό ή είναι κάτι που μπορεί να περάσει μόνο του; Είχα μία σχέση, τη διέλυσα θεωρώντας την ως αιτία των προβλημάτων, μάλλον λανθασμένα. Φοβάμαι να ξεκινήσω και άλλη με όλα αυτά που μου συμβαίνουν. Θεωρώ ότι δεν αξίζει κανείς να υπομένει τα δικά μου βάσανα, ξέχωρα από το ότι ντρέπομαι να τα μοιραστώ. Σας ευχαριστώ.

Γεια σας… Θα ήθελα να σας πω για το δικό μου πρόβλημα… εδώ και 3 χρόνια έχω κρίσεις πανικού και αγοραφοβία! Με αποτέλεσμα να έχω αφήσει εδώ και 3 χρόνια τη σχολή, τη δουλειά και να είμαι συνέχεια μέσα… Μέσα σε αυτά τα χρόνια υπάρχουν περίοδοι που πάω ακόμη και σε κλαμπ και άλλες που δεν μπορώ να πάω ούτε στο περίπτερο… Πριν 6 μήνες ξεκίνησα τη σχολή… Έπρεπε να παίρνω το λεωφορείο και το μετρό… ΤΡΑΓΙΚΟΟΟΟ… και όμως κατάφερα και πήγα μόνη μου… Αφού είχα μαζί μου νερό και χυμό… Πήγα μία εβδομάδα και τα παράτησα γιατί είχε αρκετή ορθοστασία η σχολή και έπρεπε 4 ώρες να είμαι όρθια… Πόναγε η μέση μου και φοβόμουν μη λιποθυμήσω γιατί όταν ήμουν πιο μικρή είχα λιποθυμήσει στο λεωφορείο και πριν πέσω κάτω πονούσε η μέση μου… Οπότε, όταν πονάει με πιάνει ένα άγχος απίστευτο… Ενώ πήγαινα σε ψυχολόγο δεν κατάφερα τίποτα… Κι έτσι πήγα σε ψυχίατρο και μου έδωσε φαρμακευτική αγωγή. Τα πίνω πριν κοιμηθώ εδώ και ενάμιση μήνα… Το ένα από αυτά μού είπε να το παίρνω και όταν νιώθω άγχος, αλλά μία φορά το πήρα και δεν μπορούσα να κουνηθώ, ένιωθα πτώμα, και μου είπε πως είναι επειδή έχω συνηθίσει να είμαι στρεσαρισμένη και το χάπι με χαλαρώνει. Εγώ όμως νιώθω άσχημα… Σήμερα ξεκινάω και πάλι τη σχολή… Θα ήθελα να μου πείτε πώς μπορώ να καταφέρω να πηγαίνω μόνη μου στη σχολή που τόσο αγαπάω… Δεν αντέχω να την ξαναφήσω… Επίσης, τώρα στη σχολή θα με πηγαινοφέρνουν οι δικοί μου… με αμάξι… Θέλω, όμως, να σταθώ στα πόδια μου, να τα καταφέρω μόνη μου… Νιώθω ανάπηρη με αυτό το πράγμα που έχω… Σας παρακαλώ βοηθήστε με…

Γεια σας. Θα ήθελα τη βοήθειά σας όσον αφορά τις κρίσεις πανικού και την αγοραφοβία. Ζω κι εγώ με αυτό το πρόβλημα και ειλικρινά έχει αλλάξει η ζωή μου. Δεν το αντέχω άλλο. Η πρώτη κρίση μού παρουσιάστηκε πριν από τρία χρόνια περίπου. Δεν υπήρχε κάποια αιτία, πέρα από κάποια ερωτική απογοήτευση. Υπάρχει περίπτωση να μου το προκάλεσε αυτό; Θέλω να επισημάνω ότι και ο μεγαλύτερος αδερφός μου έπασχε και εξακολουθεί να πάσχει σε πιο ήπια μορφή από αυτό το πρόβλημα. Αυτού του εμφανίστηκε πριν από 6 χρόνια περίπου. Είναι κληρονομικό ή απλά συμπτωματικό; Προτού παρουσιάσει ο αδερφός μου τις κρίσεις πανικού αγνοούσα παντελώς αυτή την “ασθένεια”. Τον παρακολουθούσε ψυχολόγος και παίρνει φαρμακευτική αγωγή. Θέλω να διώξω από τη ζωή μου την αγοραφοβία. Έχω κλειστεί στο σπίτι μου και στην ιδέα και μόνο να βγω για έναν καφέ, για παράδειγμα, με λούζει κρύος ιδρώτας. Ακόμη και στις πιο καθημερινές δραστηριότητες το πρόβλημα είναι μπροστά μου. Το να περιμένω στην ουρά του ταμείου, π.χ. του super market ή μιας τράπεζας, κάνει τα χέρια μου να ιδρώνουν και νομίζω ότι από λεπτό προς λεπτό θα χάσω τις αισθήσεις μου. Δεν μπορώ να βγω ούτε για ένα ποτό. Νομίζω ότι θα πάθω κάτι και ότι θα γίνω ρεζίλι. Η παρέα μου με αποκαλεί ξενέρωτη και όταν κάποια στιγμή βρήκα κουράγιο να τους μιλήσω για το θέμα που με απασχολεί, γέλασαν και μου είπαν ότι όλα είναι στο μυαλό μου. Επίσης, θέλω να αναφέρω ότι με πιάνουν πολλές φορές ζαλάδες. Όχι μόνο όταν είμαι έξω από την “ασφάλεια” του σπιτιού μου, αλλά ακόμη και μέσα. Αυτές οι ζαλάδες οφείλονται στο πρόβλημά μου; Να τονίσω ότι παλαιότερα ήμουν ένα κορίτσι που αν έμενα μία ημέρα μέσα θα έσκαγα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με τον κόσμο. Ξέρω ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με ιατρική παρακολούθηση, όμως δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα για να γίνει αυτό, ούτε θέλω να μιλήσω στους γονείς μου για να με βοηθήσουν αυτοί και στενοχωρηθούν πάλι όπως τότε, με τον αδερφό μου. Μπορώ να κάνω κάτι από μόνη μου; Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Έχω χάσει τον πατέρα μου εννιά χρονών και ζω με τη μητέρα μου και την αδερφή μου, η οποία λόγω ψυχολογικών προβλημάτων (έχει αρκετά νεύρα) δημιουργεί προβλήματα στο σπίτι από πολύ μικρή. Πέρασα πολλές άσχημες καταστάσεις στο σπίτι. Φασαρία, ξύλο κ.λπ. Τη μητέρα μου την αγαπάω πολύ, τη θεωρώ ήρωα με όσα έχει τραβήξει. Το δικό μου πρόβλημα είναι ότι νιώθω εξαρτημένη από τη μητέρα μου. Πιστεύω ότι αν πεθάνει θα καταρρεύσει ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου. Το πρόβλημα αυτό έχει ξεκινήσει εδώ και 3 και κάτι χρόνια. Δεν ήμουν έτσι πριν από αυτό. Ήμουν τελείως ανεξάρτητη. Δεν σκεφτόμουν ποτέ τέτοια πράγματα. Και το θέμα είναι ότι δεν φεύγω από το σπίτι για ημέρες. Φοβάμαι ότι αν πάθω κάτι δεν θα είναι η μητέρα μου εκεί.

Έπαθα κρίση πανικού ένα βράδυ που είχα φύγει για ξενύχτι σε κάποια παραλία. Δεν φεύγω πλέον για βράδυ μακριά. Αυτό το πράγμα με έχει κουράσει και καταστρέψει. Επίσης, φοβάμαι να πάω να δουλέψω κάπου μακριά από το σπίτι. Έχει τύχει να βγω 6-7 φορές και παραπάνω μπορεί, αλλά ποτέ χωρίς το αγόρι μου. Είμαι μαζί του 3,5 χρόνια και μόνο με αυτόν αισθάνομαι κάποια ασφάλεια. Αλλά και πάλι όχι τόση για να μην πάθω κρίση πανικού.

Καταλαβαίνω ότι όσο περισσότερο δεν κάνω τίποτα, χειροτερεύουν τα πράγματα. Δηλαδή, αισθάνομαι ότι όσο περισσότερο κάθομαι σπίτι και δεν δουλεύω ή δεν κάνω κάτι σταθερό χειροτερεύουν τα πράγματα. Σκέφτομαι, δηλαδή, ακόμη χειρότερα. Ενώ ξέρω ότι έχω τη δύναμη να τα καταφέρω μόνη, δεν μπορώ να τη βρω. Έχω, επίσης, και σπαστική κολίτιδα εδώ και 2 περίπου χρόνια και αυτό επιβαρύνει την προσπάθειά μου γιατί τώρα φοβάμαι μήπως με πιάσει η κοιλιά μου αν πάω κάπου, ή αν δεν είναι η μαμά μου μαζί μου το βράδυ. Οπότε αν είναι να πάει σε κανά χωριό, να καθίσει το βράδυ, πάω κι εγώ μαζί. Αποκλείεται να μείνω το βράδυ μόνη.

Το θέμα είναι ότι θέλω να βρω ξανά τον παλιό μου εαυτό γιατί είμαι 23 χρονών και αντί το Σαββατοκύριακο να είμαι με τους φίλους μου σε κάποια παραλία, είμαι σπίτι. Και επίσης ζω με έναν συνεχή φόβο μην πάθει τίποτα η μαμά μου. Σας παρακαλώ πείτε μου μία λύση. Συγγνώμη που μακρηγόρησα.

Καλησπέρα. Πάντα ήμουν μία πολύ δυναμική κοπέλα που της άρεσε να βγαίνει μέχρι το πρωί και να πηγαίνει εκδρομές χωρίς να λογαριάζει τίποτα!

Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι, ενώ βρισκόμουν καθ’ οδόν με το αμάξι μου, έπεσα σε κίνηση και ενώ ήμουν μία χαρά άρχισα στα καλά του καθουμένου να μην μπορώ να αναπνεύσω… Πανικοβλήθηκα, άρχισα να ιδρώνω και ένιωθα πως θα σπάσει η καρδιά μου! Ήταν να μη γίνει η αρχή, γιατί εκείνο το καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερά μου!

Επειδή μένω λίγο πιο έξω από την Αθήνα και αναγκάζομαι να πηγαίνω στη σχολή μου με το αμάξι, από εκείνη την ημέρα όποτε επιχειρούσα να πάω πάθαινα συνέχεια το ίδιο πράγμα, με αποτέλεσμα να χάσω την εξεταστική μου!

Από τότε έχει γίνει η ζωή μου ένα μαρτύριο… Αρνούμαι να πηγαίνω διακοπές, και σε περίπτωση που πάω θα πρέπει να υπάρχει νοσοκομείο εκεί κοντά. Δεν βγαίνω σε νυχτερινά μαγαζιά γιατί με πιάνει ταχυκαρδία, ιδρώνω, ζαλίζομαι και θέλω αμέσως να βγω έξω!

Είμαι 23 χρονών και η ζωή μου έχει καταστραφεί… Νομίζω ότι θα πεθάνω, φοβάμαι μη χάσω δικούς μου ανθρώπους, και το μεγαλύτερο μαρτύριό μου είναι οι νύχτες! Εκεί είναι που παθαίνω τα χειρότερα… Οι νύχτες για μένα είναι ανυπόφορες… Και αφορμή που σας γράφω είναι το βράδυ που μας πέρασε! Νύσταζα πολύ και αποφάσισα κατά τις 10 και μισή να πέσω για ύπνο.

Κατά τη μία και μισή, ξύπνησα, έπαθα κρίση, άρχισε να καίγεται το σώμα μου, ίδρωσα μέσα σε κλάσματα σε όλο μου το σώμα, ένιωθα να μου βάζουν φωτιά, άρχισε να πονάει το στομάχι μου και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει!

Δεν αντέχω άλλο με αυτή την κατάσταση… Σας παρακαλώ, βοηθήστε με γιατί περνάω ένα μαρτύριο! Θέλω όλα αυτά να σταματήσουν και να γίνω η κοπέλα που δεν φοβόταν τίποτα! Να γίνω πάλι δυναμική και όχι κατά φαντασία άρρωστη! Ελπίζω να μη χρειαστώ φάρμακα, είναι το μόνο που δεν θέλω… Σας ευχαριστώ που υπάρχετε!

Γεια σας! Λόγω κάποιων λιποθυμικών επεισοδίων που είχα πριν από αρκετό καιρό, όχι ιδιαίτερα σοβαρών από σωματικής τουλάχιστον πλευράς, εδώ και 2 χρόνια, μετά από ένα τέτοιο επεισόδιο, αγχώνομαι όταν πρέπει να πάω κάπου μόνη μου, είτε με τα πόδια είτε κυρίως με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, καθώς φοβάμαι ότι μπορεί κάτι να μου συμβεί και να μην έχω κάποιον να με βοηθήσει. Το ίδιο μου συμβαίνει όταν βρίσκομαι με μία παρέα που δεν γνωρίζω πολύ καλά, ή αν δεν βρίσκονται μαζί μου κάποια άτομα με τα οποία νιώθω πολύ άνετα. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν βρίσκομαι σ’ έναν χώρο κλειστό ή και με πολύ κόσμο (σούπερ μάρκετ, μπαράκι, αμφιθέατρο σχολής, εκκλησία, συναυλία, σινεμά, κ.λπ.). Αυτά που συνήθως νιώθω είναι σφίξιμο στο στομάχι και το κεφάλι, ζάλη, ιδρώνουν οι παλάμες μου και αρχίζω να ψάχνω από πού θα μπορέσω να φύγω. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι ποτέ δεν έχω φθάσει να ξαναπάθω αυτό που πραγματικά φοβάμαι, να χάσω, δηλαδή, τις αισθήσεις μου, αλλά το άγχος αυτό μου δυσκολεύει τη ζωή. Δεν μπορώ να απολαύσω πράγματα που με ευχαριστούν χωρίς να σκεφτώ αν θα πάθω κάτι εκεί που θα πάω. Ωστόσο, δεν θέλω να με νικάει ο φόβος αυτός και προσπαθώ να μην αποφεύγω τις δραστηριότητες που με αγχώνουν. Και πάλι, όμως, δεν περνάω τόσο καλά όσο αν μπορούσα να βγάλω τις σκέψεις αυτές από το κεφάλι μου!

Τους τελευταίους μήνες που ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας διάβασα διάφορα για πανικό, αγοραφοβία, κοινωνικό άγχος κ.λπ. Στην αρχή, τρόμαξα ότι μπορεί να έχω κάτι από αυτά, τώρα δεν μου φαίνεται και τόσο φοβερό. Μάλιστα, πιο πριν θα ντρεπόμουν να μιλήσω για όλα αυτά ακόμη και σ’ έναν ειδικό, νομίζοντας ότι δεν θα θεωρούσε πως υπάρχει πραγματικά πρόβλημα! Επίσης, διάβασα αυτά που λέτε για σταδιακή έκθεση σε καταστάσεις που προκαλούν άγχος, κάτι που προσπαθώ να κάνω, αλλά αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερο ο ειδικός;

Ήλπιζα φέτος να αντιμετωπίσω, αν τελικά γίνεται, αυτό το πρόβλημα… Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Συνήθεις ερωτήσεις και απαντήσεις

Τι είναι οι κρίσεις πανικού και πώς συνδέονται με την αγοραφοβία;

Click to add your own text here

Σε τι οφείλεται η κρίση πανικού;

Click to add your own text here

Φοβάμαι ότι θα πάθω κρίση πανικού και αποφεύγω κάποια μέρη.

Click to add your own text here

Μπορώ να είμαι σίγουρος ότι έχω κρίσεις πανικού και όχι κάτι σωματικό;

Click to add your own text here

Μπορεί να πάθω κάτι αν είμαι μόνος μου και έχω κρίση πανικού;

Click to add your own text here

Μπορεί να έχω κρίσεις πανικού ενώ όλα στη ζωή μου πηγαίνουν καλά;

Click to add your own text here

Παθαίνω κρίσεις πανικού σε στιγμές που δεν έχω άγχος.

Click to add your own text here

Οι κρίσεις πανικού είναι «στο μυαλό μας»;

Click to add your own text here

Οι κρίσεις πανικού σε έγκυο γυναίκα έχουν αρνητικές επιπτώσεις;

Click to add your own text here

Έχω την αίσθηση ότι το περιβάλλον γύρω είναι λιγότερο «οικείο».

Click to add your own text here

Πώς αντιμετωπίζεται ο πανικός και η αγοραφοβία;

Click to add your own text here

Η διαταραχή πανικού μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά;

Click to add your own text here

Μπορώ να απαλλαγώ μόνος μου από τη διαταραχή πανικού;

Click to add your own text here

Θα πρέπει να παίρνω πάντα φάρμακα για τις κρίσεις πανικού;

Click to add your own text here