Νευρική ανορεξία

Κεφάλαιο από το βιβλίο Μιλήστε με έναν ειδικό, των Γ. Ευσταθίου, Φ. Λέκκα, Χ. Βαρβέρη, & Ε. Κονσουλίδου.

Συνάδελφοι που βοήθησαν σε μία αρχική αποδελτίωση των απαντήσεων: Β. Αντωνίου.

Το άτομο που πάσχει από νευρική ανορεξία περιορίζει την ενεργειακή πρόσληψη συγκριτικά με τις ανάγκες του με αποτέλεσμα να έχει σημαντικά χαμηλό βάρος σε σχέση με την ηλικία, το φύλο και τη σωματική υγεία του. Επιπλέον, ασχολείται επίμονα με το βάρος και το σχήμα του σώματός του, τα οποία και καθορίζουν την αυτοαξιολόγηση και την αυτοεκτίμησή του. Αυτή η επίμονη ενασχόληση επηρεάζεται σοβαρά από τα κοινωνικά πρότυπα ομορφιάς που επικρατούν. Ως αποτέλεσμα, παρά το χαμηλό βάρος του, φοβάται ότι θα παχύνει και έτσι υιοθετεί συμπεριφορές που εμποδίζουν την αύξησή του.

Η δυσαρέσκεια για το βάρος και το σχήμα του σώματος εμφανίζεται ως αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, σημαντικότεροι από τους οποίους είναι:

  • Το φύλο: Έρευνες δείχνουν ότι τα κορίτσια μπορεί ήδη από την ηλικία των 9 ετών να ανησυχούν για το βάρος τους, ενώ η πλειονότητα των γυναικών βρίσκεται διαρκώς σε κάποια «δίαιτα». Οι έφηβες φαίνεται να είναι περισσότερο ευάλωτες στην ανάπτυξη δυσαρέσκειας από την εικόνα του σώματός τους. Ωστόσο, και οι έφηβοι επηρεάζονται αρνητικά λόγω των προτύπων που προβάλλονται σε σχέση με την αντρική εξωτερική εμφάνιση.
  • Το περιβάλλον: Η ύπαρξη προτύπων (φίλοι, συνομήλικοι, γονείς) που τους απασχολεί ή ασχολούνται υπερβολικά με την εικόνα σώματος επηρεάζει τον βαθμό δυσαρέσκειας που νιώθει ένα άτομο για το σώμα του.
  • Η αρνητική κριτική που έχει δεχθεί το άτομο για το βάρος ή την εξωτερική του εμφάνιση.
  • Τα ατομικά χαρακτηριστικά, όπως: η τελειοθηρία, οι υψηλές προσδοκίες, ο απόλυτος και άκαμπτος τρόπος σκέψης, η τάση διαρκούς σύγκρισης με τους άλλους, η χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Λόγω αυτής της δυσαρέσκειας, αλλά κυρίως λόγω της σύνδεσης της αυτοεκτίμησης με το βάρος και το σχήμα του σώματος, το άτομο αρχίζει να υιοθετεί συγκεκριμένες συμπεριφορές προκειμένου να γίνει ή να παραμείνει λεπτό. Αρχικά, παραλείπει γεύματα, αποφεύγει συγκεκριμένες κατηγορίες τροφών και αυξάνει τη σωματική άσκηση. Συνήθως, νιώθει ικανοποίηση από την ικανότητά του να επιβάλλεται στο σώμα και την πείνα του και αισθάνεται δυνατό και επαρκές επιτυγχάνοντας κάτι που άλλοι δύσκολα το καταφέρνουν. Ωστόσο, η ανησυχία για το σώμα παραμένει ακόμη και όταν φθάσει σε χαμηλό βάρος, διότι πιστεύει ότι αν σταματήσει τις έντονες προσπάθειες για έλεγχο του φαγητού θα καταλήξει υπέρβαρο. Έτσι, αρχίζει να εδραιώνεται η ανορεκτικού τύπου συμπτωματολογία, η οποία δεν ορίζεται μόνο με βάση την ημερήσια θερμιδική πρόσληψη, αλλά και με:

  • τον τρόπο που το άτομο βλέπει το σώμα του και τη συνεχή του επιθυμία να αδυνατίσει, παρότι το βάρος του είναι φυσιολογικό ή κάτω από το φυσιολογικό όριο,
  • την αποφυγή συγκεκριμένων τροφών,
  • την υπερβολική άσκηση ή άλλες στερητικές συμπεριφορές μετά τη λήψη τροφής κ.ά.

Πρόκειται για κατάσταση με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, αλλά και με επιπτώσεις σε όλους τους σημαντικούς τομείς της ζωής του ατόμου.

Η ανορεξία χαρακτηρίζεται από τρία σημαντικά στοιχεία:

  • Άρνηση του ατόμου να διατηρήσει ένα υγιές σωματικό βάρος.
  • Έντονος φόβος ότι θα παχύνει.
  • Διαταραγμένη εικόνα σώματος.

Με άλλα λόγια, το άτομο φοβάται ότι θα πάρει βάρος, θεωρεί πολύ σημαντικό το να χάσει κιλά και νιώθει έντονη δυσφορία για το σώμα του. Στις σκέψεις του κυριαρχεί η πεποίθηση ότι αν σταματήσει ο αυστηρός έλεγχος της διατροφής, το σωματικό βάρος θα εκτιναχθεί στα ύψη. Πρόκειται για μία διπολικού τύπου σκέψη, δηλαδή μία σκέψη του τύπου: «Όλα ή τίποτα» («Ή ελέγχω αυστηρά το βάρος μου με κάθε τρόπο, ή θα παχύνω»). Έτσι, η προσπάθεια ελέγχου του σωματικού βάρους εξελίσσεται σε ψυχογενή ανορεξία, η οποία διακρίνεται σε δύο είδη: στην πρώτη περίπτωση το άτομο προσπαθεί να μειώσει και να ελέγξει το σωματικό βάρος του με ακραίο περιορισμό θερμίδων (ολιγοθερμική δίαιτα, νηστεία, υπερβολική σωματική άσκηση). Στη δεύτερη περίπτωση, καταφεύγει στην πρόκληση εμετού, στη χρήση διουρητικών και καθαρτικών μετά από κατανάλωση μικρής ή κανονικής ποσότητας τροφής.

Και στις δύο περιπτώσεις, το άτομο που πάσχει από ψυχογενή ανορεξία:

  • Νιώθει χοντρό ακόμη και όταν του λένε πόσο αδύνατο φαίνεται.
  • Τρομοκρατείται στη σκέψη ότι μπορεί να παχύνει.
  • Συχνά λέει ψέματα για το πόσο τρώει και για τις διατροφικές του συνήθειες, ενώ η οικογένεια και οι φίλοι έχουν εκφράσει επανειλημμένα την ανησυχία τους για το βάρος και την εμφάνισή του.
  • Συνεχίζει να κάνει δίαιτα ακόμη και όταν είναι πολύ λεπτό. Ακολουθεί ένα αυστηρό διαιτολόγιο, τρώει συγκεκριμένα πράγματα, αποκλείοντας συγκεκριμένες τροφές, όπως λίπη και υδατάνθρακες.
  • Αποκτά εμμονή με τις θερμίδες, τα γραμμάρια λίπους και τη διατροφή. Διαβάζει τις ετικέτες των τροφίμων, μετρά και ζυγίζει τις ποσότητες, κρατά ένα ημερολόγιο όσων τρώει, διαβάζει βιβλία για δίαιτες και διατροφές.
  • Προσποιείται ότι τρώει ή λέει ψέματα για το τι τρώει (κρύβει, πετάει ή παίζει με το φαγητό του προσποιούμενο ότι τρώει κανονικά προκειμένου να αποφύγει την πρόσληψη θερμίδων). Βρίσκει δικαιολογίες για να μη φάει (π.χ. «Μόλις φάγαμε στο σπίτι», «Ευχαριστώ αλλά δεν νιώθω πολύ καλά το στομάχι μου»).
  • Έχει ιδιαίτερα τελετουργικά σε σχέση με το φαγητό – δεν τρώει μαζί με άλλους ή σε δημόσια μέρη, τρώει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, π.χ. μασάει το φαγητό και μετά το φτύνει, χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο πιάτο, κόβει το φαγητό σε πολύ μικρά κομματάκια.
  • Έχει εμμονή με το μέγεθος των ρούχων που φορά.
  • Ζυγίζεται συχνά και ανησυχεί ακόμη και για μικρές διακυμάνσεις του βάρους του.
  • Διαρκώς κριτικάρει την εμφάνισή του, τσεκάρει τον εαυτό του στον καθρέφτη και δεν είναι ποτέ ευχαριστημένο.
  • Αρνείται ότι είναι πολύ λεπτό και δεν παραδέχεται ότι το βάρος του σώματός του αποτελεί πρόβλημα. Αντίθετα, κάνει προσπάθειες να το κρύψει (π.χ. πίνει πολύ νερό πριν από το ζύγισμα, φοράει φαρδιά ρούχα).
  • Όταν δεν νιώθει καλά με τον εαυτό του, περιορίζει ακόμη περισσότερο την τροφή. Νιώθει δυνατό και ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του, όταν μπορεί να αντέξει χωρίς φαγητό.
  • Γυμνάζεται υπερβολικά και καταναγκαστικά με στόχο να κάψει θερμίδες, ακόμη και αν είναι άρρωστο, τραυματισμένο ή κουρασμένο. Η γυμναστική γίνεται εντονότερη όταν έχει «ξεφύγει» με το φαγητό ή έχει φάει κάτι «απαγορευμένο». Σε άλλες περιπτώσεις, αν φάει κάτι που θεωρεί ότι δεν πρέπει ή παραπάνω από αυτό που πρέπει, καταφεύγει στην πρόκληση εμετού ή στη χρήση διουρητικών και καθαρτικών.

Η υπερβολική προσπάθεια ελέγχου της διατροφής οδηγεί, κάποιες φορές, σε βουλιμικές συμπεριφορές, λόγω της στέρησης που το άτομο υφίσταται. Βουλιμικά επεισόδια εμφανίζονται στις μισές περίπου περιπτώσεις ανορεξίας και συνοδεύονται από έντονα αρνητικά συναισθήματα ενοχής. Αυτά τα συναισθήματα πηγάζουν από την αίσθηση του ατόμου ότι δεν ελέγχει σε ικανοποιητικό βαθμό τον εαυτό του και τη διατροφή του, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι η ίδια η προσδοκία για απόλυτο έλεγχο της διατροφής και του σωματικού βάρους αποτελεί μέρος του προβλήματος.

Με την πάροδο του χρόνου, το άτομο εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο κύκλο: η αρνητική εικόνα για τον εαυτό οδηγεί σε ολοένα πιο έντονη προσπάθεια ελέγχου της τροφής και του σωματικού βάρους, η οποία ενισχύει ακόμη περισσότερο την αρνητική εικόνα για τον εαυτό, κ.ο.κ.

Ως αποτέλεσμα, όλη η σκέψη αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από την αποφυγή του φαγητού και την επιδίωξη του λεπτού σώματος, παραμελώντας σημαντικούς τομείς της ζωής του. Οι εμμονές για τη δίαιτα, το φαγητό και το σώμα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, αφήνοντας πολύ λίγο χρόνο για τους φίλους, την οικογένεια και άλλες δραστηριότητες που απολάμβανε στο παρελθόν. Η καθημερινή ζωή μετατρέπεται σε μία διαρκή επιδίωξη ελέγχου του σωματικού βάρους και από- κτησης ενός πολύ λεπτού σώματος. Ωστόσο, όσο λεπτό και αν καταφέρει το άτομο να γίνει, δεν είναι ποτέ αρκετά ικανοποιημένο. Νιώθει καλά μόνο όταν επιβάλλεται στην επιθυμία του για φαγητό. Ταυτόχρονα, δυσκολεύεται να διακόψει τις διάφορες αντισταθμιστικές συμπεριφορές που έχει υιοθετήσει (π.χ. πρόκληση εμετών αμέσως μετά το φαγητό ακόμη και αν έχει φάει ελάχιστα, χρόνια χρήση καθαρτικών), παρά τους κινδύνους που εγκυμονούν για την υγεία και τη ζωή του.

Αντιπροσωπευτικά μηνύματα

Δεν ξέρω γιατί το γράφω… ίσως γιατί ο άνθρωπος θέλει να μοιράζεται τα προβλήματά του με τους άλλους κι έτσι νιώθει ότι “του ’φυγε ένα βάρος”…

Λοιπόν, δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω…

Έχω ένα προβληματάκι με την εικόνα του σώματός μου. Πάντοτε, μικρή ήμουν πετσί και κόκαλο αν κι έτρωγα όποτε, όσο και ό,τι ήθελα. Στα 13 μου άρχισα να τρώω βουλιμικά και συνέχεια πολλές λιπαρές τροφές. Πάχυνα λίγο, αλλά και πάλι ήμουν λεπτή, ούτε καν αφράτη. Έτρωγα πολύ περισσότερο από τις ψωμωμένες φίλες μου και παρ’ όλα αυτά ήμουν η λεπτότερη! Έτρωγα λιπαρά και πολλά άλλα, αλλά δεν είχα ούτε πρόβλημα υγείας, ούτε “εμφανισιακό”. Στα 16 μου, πριν έναν χρόνο δηλαδή, βλέποντας μια εκπομπή με μοντέλα, διαβάζοντας για την υγιεινή διατροφή και τη γυμναστική στα περιοδικά, στην τηλεόραση, και βλέποντας τη μάνα μου να κάνει διατροφή και να γυμνάζεται γιατί έχει χοληστερίνη, άλλαξα γνώμη για την εικόνα του σώματός μου! Άρχισα να με βλέπω ψωμωμένη, πλαδαρή και χάλια γενικά, παρόλο που οι άλλοι μου ’λεγαν ότι είμαι λεπτή, μία χαρά, με ωραίο σώμα (ήμουν 16 ετών, 1,70 εκ. και 58 κιλά)! Έτσι, λοιπόν, γράφτηκα γυμναστήριο κι έτρωγα υγιεινότερα. Όμως, δεν έχασα κιλά, κανά μισό το πολύ. Αλλά έσφιξα. Κι εκνευρίστηκα και το ’κοψα το γυμναστήριο. Βλέποντας, όμως, τη μάνα μου να χάνει κιλά και την εκπομπή στην οποία οι κριτές έλεγαν σ’ αρκετές “Πρέπει να χάσεις κιλά, θες δίαιτα κ.λπ.” το πήρα απόφαση κι είπα στον εαυτό μου “Πρέπει να κάνεις δίαιτα, μπορείς δεν μπορείς!”. Κι έτσι έκανα…

Σκαρφίστηκα δικές μου ή μάλλον από διαιτολόγιο ενός φίλου μου που ήταν παχύς κι έκανε δίαιτα, αντέγραψα το διαιτολόγιο προσαρμοσμένο στις δικές μου διατροφικές επιθυμίες. Έψαχνα δίαιτες και tricks στο Internet και στα περιοδικά, αναλογίες, ύψη και κιλά μοντέλων, θερμίδες των τροφών κ.λπ. Άρχισα να χάνω κιλά. Σταδιακά. Στην αρχή, ήθελα να πάω στα 56. Πήγα. Μετά και στα 55 και μετά είπα ας πάω και στα 54 που είναι τα όρια μέχρι να ’σαι φυσιολογικός για μένα στον δείκτη μάζας σώματος. Μετά, αφού πήγα, έβλεπα ότι ναι μεν τα κιλά είναι καλά, αλλά δεν αναδεικνύονται στο σώμα μου, παρόλο που όλοι μου έλεγαν πως είχα αδυνατίσει (πού το ’βλεπαν;) και μετά λέω τι 54 τι 53; Κι έτσι πήγα και 53 (που ήμουν ελαφρώς ελλιποβαρής), μετά 52 και τέλος 51,5 κι ακόμη συνεχίζω να χάνω. Κι έτσι έχασα αυτά τα κιλά, πήρα κι έναν πόντο ύψος μέσα σε 5 μήνες. Τώρα είμαι 17 ετών, 1,71 εκ. (ακόμη ψιλώνω, αφού πονάνε τα κόκαλά μου όπως όταν ήμουν μικρή πού και πού), 51,5 κιλά και 83-63-89 οι αναλογίες του σώματός μου (περιφέρεια στήθους-μέσης-λεκάνης). Δεν κάνω στερητική δίαιτα, π.χ. των 1.000 θερμίδων, αλλά των 1.200. Εγώ δεν βλέπω διαφορά στο σώμα, αλλά στα ρούχα που μου ’χουν φαρδύνει. Τρώω σχεδόν όλα τα φρούτα, κάποια λαχανικά, κρέας (όλων των ειδών), φρουτοσαλάτες, bars δημητριακών, γιαούρτι και τοστ… Φυσικά ό,τι πιο διαιτητικό υπάρχει από τυρί, γιαούρτι και γαλοπούλα που βάζω μέσα. Σπάνια μακαρόνια. Σχεδόν ποτέ σάλτσες, λιπαρά, τηγανητά, γλυκά (έτσι κι αλλιώς δεν είμαι των γλυκών, αλλά –χειρότερα!– των λιπαρών), snacks, επεξεργασμένα κ.λπ. Όταν χάνω κιλά, νιώθω απίστευτη ικανοποίηση, αν πάρω δε (δεν έχω πάρει ποτέ) τότε πέθανα!

Πολλές φορές θέλω μπισκότα, ζυμαρικά (ξέρετε τυρόπιτα, κρουασάν, ψωμιά, πίτσες και πίτες κ.λπ.), τηγανητά και σε μεγάλη ποσότητα, αλλά δεν πρέπει και όποτε ξεφεύγω νιώθω πολλές τύψεις, πως έχω χάσει τον έλεγχο, κλαίω και προσπαθώ να κάψω ό,τι πήρα κάνοντας ασκήσεις (έτσι κι αλλιώς κάνω κάθε ημέρα). Εμετούς έχω προσπαθήσει, αλλά δεν κάνω ποτέ γιατί έχω φοβία μ’ αυτούς και δεν μπορώ. Δύο φορές είχα υπερφαγικά επεισόδια και άρχισα κι έτρωγα (το βράδυ) ό,τι υπήρχε στο ψυγείο! Μέχρι σκασμού, κλαίγοντας και θυμώνοντας μ’ εμένα… όχι επειδή πείναγα, αλλά επειδή δεν άντεχα άλλο την πίεση… Συνέχεια έχω αυτό στο μυαλό μου και τίποτα άλλο… Έχω χάσει κάθε άλλο ενδιαφέρον εκτός των βασικών (μουσική, διαδίκτυο κ.ο.κ.)… Στα 3/4 του μυαλού μου είναι τα κιλά και οι δίαιτες. Δεν θέλω να γίνω μοντέλο, αλλά θέλω να μοιάζω όσο πιο πολύ μπορώ σαν μοντέλο…Ξέρω απέξω κι ανακατωτά τις αναλογίες, τα κιλά και τα ύψη πολλών μοντέλων και τις δικές μου φυσικά…

Και τις θερμίδες τροφίμων ξέρω απέξω, τι έχει το κάθε τρόφιμο που τρώω/ έτρωγα. Συνέχεια ζυγίζομαι (μάλιστα πολλές φορές την ημέρα και μερικές φορές νομίζω πως δεν βλέπω καλά και το ξανακάνω – ψυχαναγκασμοί δηλαδή) και μετράω ύψος και αναλογίες… Συγκρίνω και θέλω να μοιάσω στα μοντέλα, γιατί δεν μ’ αρέσουν ούτε οι καμπύλες που έχω στο σώμα μου ούτε ο ποπός μου! Τα μισωωωωωώ! Θέλω να είμαι ολόλεπτη και ίσια! Και δεν με νοιάζει τι θεωρείται ωραίο απ’ τους άντρες και τον κοινό λαό, ούτε από την οικογένειά μου ή τις φίλες μου… Το μόνο που με ησυχάζει είναι ότι από μερικά μοντέλα έχω και λεπτότερες αναλογίες (αν εξαιρέσεις το ύψος)…

Με βάση εμένα, έκανα στο Internet κάτι πράξεις και βρήκα ότι χρειάζομαι 1.382,1 θερμίδες για να παραμείνω σε αυτά τα κιλά, αλλά εγώ θέλω να χάσω κι άλλα κι έτσι τις κάνω –κλασικά– 1.200… Δεν μπορώ λιγότερες (ωστόσο, υπάρχουν ημέρες που έχω φάει και λιγότερες)… Θα συνεχίσω μέχρι να φθάσω να χρειάζομαι 1.200, αλλά ποιος ξέρει, μπορεί να συνεχίσω και πιο κάτω. Επειδή φωνάζει η μάνα μου (ο μπαμπάς μου, δυστυχώς, έχει πεθάνει) ότι έχω ανορεξία, έψαξα στο Internet και βρήκα πολλά συμπτώματα από ανορεξία σ’ εμένα, αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω ότι έχω κάτι τέτοιο. Εξάλλου, δεν κάνω δίαιτες του “αγγουριού” ή και του “μήλου”… απλώς δίαιτα των 1.200 θερμίδων! Τρώω! Κανονικά ένα πιάτο το μεσημεριανό και στις υπόλοιπες ώρες (πρωινό-δεκατιανό-απογευματινό-βραδινό-snackaki) ό,τι λιγότερο θερμιδικό υπάρχει! Απλά, τρώω συχνά και λίγες θερμίδες! Μη σας πω ότι θα ’πρεπε να τρώω και λιγότερο αφού κάνω δίαιτα! Παρόλο που κατανοώ ότι δεν είμαι παχιά γι’ αρκετούς, σ’ εμένα δεν μου φαίνομαι ok! Και παρόλο που τα κιλά μου για το ύψος και την ηλικία μου είναι στα κατώτερα φυσιολογικά πλαίσια (με την πράξη βγαίνω ελλιποβαρής)… στο σώμα μου δεν βλέπω τίποτα να γίνεται! Γιατί έχω εμμονή μ’ αυτό και ο στόχος μου είναι να χάσω βάρος κι όταν χάνω (καλώς ή κακώς για τους άλλους) ευχαριστιέμαι αφάνταστα! Εκεί είναι το πρόβλημα… δεν μπορώ να δω τη ζυγαριά ν’ ανεβαίνει… να μένει κάπως παλεύεται, αλλά δεν θέλω ούτε και αυτό… Θέλω να πέφτει… Θέλω να πάω 50 κιλά… άλλο 1-1,5 κιλάκι πιο κάτω… να στρογγυλοποιηθεί κιόλας (!), αλλά μετά θα θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο μέχρι να πάω και 45 και στο τέλος θα ’χω χοντρό πρόβλημα…

Η μητέρα μου θέλει να με στείλει σε ειδικό. Και αυτός μάλλον θα με στείλει σε κανέναν διατροφολόγο… Όχι, όχι! Αν μου πει να πάρω κιλά; Δεν θα τ’ αντέξω! Καταστρέφομαι! Μπορεί σωματικά να μην έχω κάτι χοντρό, αλλά ψυχικά έχω χοντρό κόλλημα… Έχω όλη μέρα άγχος απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, αυτοστρεσάρομαι, πιέζομαι, να μη φάω αυτό, κόψε κείνο, κόψε τ’ άλλο… Εγώ που “κορόιδευα” τη νευρογενή ανορεξία, να την πάθω; Δεν θέλω να πάθω, αλλά ούτε και να πάρω κιλά… Μα γιατί να μη γίνεται να χάνω κιλά χωρίς να υπάρχει πρόβλημα; Συγγνώμη που σας κούρασα αλλά είμαι κολλημένη με την εμφάνιση…

Θέλω να σας αποκαλύψω ότι πρόσφατα άρχισα να μειώνω τις θερμίδες (μερικές ημέρες με λιγότερες από 500 θερμίδες και 0 γρ. λιπαρών), αλλά μετά άρχισαν οι βουλιμίες… έντονες βουλιμίες… έτρωγα τα πάντα, μέχρι σκασμού, μέχρι δυσπεψίας… γιατί δεν άντεχα την πίεση, το stress, το άγχος για την ακρίβεια της ώρας και των θερμίδων και των τροφών, της τελειότητας, της επιμονής, της υποθερμιδικής δίαιτας κ.λπ. Σαν να έλεγα “Τώρα θα φας ό,τι έχεις στερηθεί τόσο καιρό!”. Όμως, δεν νιώθω καλά με το σώμα μου όταν παθαίνω βουλιμίες, γίνομαι σαν 4 μηνών έγκυος… Δεν έχω περίοδο εδώ και τρεις μήνες, ζαλίζομαι εύκολα, άρχισαν να μου πέφτουν τα μαλλιά, νιώθω μελαγχολικά, κλαίω, ντρέπομαι να βγω έξω, όταν τρώω νιώθω “βρόμικη”, μου λείπει η ευτυχία, δεν αντέχω να μετράω τα πάντα, δεν αντέχω άλλο πρόγραμμα δίαιτας, θέλω ν’ αφεθώ! Στην αρχή, κόλλαγαν τα συμπτώματα με ανορεξία… εκεί πήγαινα. Όμως τώρα είναι ανορεξία με βουλιμία μαζί! Τη μισή εβδομάδα έχω βουλιμία και την άλλη μισή ανορεξία… για να ισορροπήσω κιόλας! Νιώθω απαίσια με τον εαυτό μου, τίποτα δεν έχω καταφέρει, ένα χάλι είμαι… πάντα η χειρότερη μαθήτρια της παρέας και της τάξης, πάντα το ζωηρό και φασαριόζικο παιδάκι της τάξης, το υπερκινητικό, το δύσκολο, ενώ οι άλλες αγγελούδια, πάντα εγώ ενοχλούσα τη φίλη μου και όχι αυτή εμένα για να μιλήσουμε στην τάξη, πάντα εγώ έκανα τις φάρσες στους καθηγητές και όχι τ’ άλλα παιδιά… Μιλάω ειρωνικά… Εννοώ ότι πάντα εμένα κατηγορούσαν για τα πάντα, ενώ δεν έφταιγα πάντα! Δεν λέω ότι ήμουν ήσυχη, σε καμία περίπτωση, αλλά δεν γίνεται να ήμουν συνέχεια εγώ ο φταίχτης! Εγώ είμαι ένα τίποτα, νιώθω ένα κενό, ένα τίποτα που θέλει να καταβροχθίζει και τίποτα άλλο, σαν γουρούνι. Ούτε τι λέω δεν ξέρω… Είμαι ένα ηλίθιο, άβουλο πλάσμα, κάνω ό,τι μου ’ρθει και όχι ό,τι πρέπει… Δεν έχω φίλους, αγόρι, τίποτα… Γιατί δεν θέλουν μία ζουρλή κοπέλα για φίλη/κορίτσι κανείς… Όλοι οι άλλοι είναι καλά, εγώ γιατί όχι; Εγώ είμαι ΣΚΑΤΑ! Συγγνώμη για το λεξιλόγιό μου… Νιώθω εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο των διατροφικών μου διαταραχών, δεν μπορώ να βγω, να δραπετεύσω, είμαι σ’ έναν λαβύρινθο και δεν ξέρω τον δρόμο, ποια είναι η σωστή διαδρομή για να βγω απ’ αυτό; Και ξέρω όλες μου τις δυσκολίες –από μικρή–, μαθησιακές και κοινωνικές!

Μισώ το σώμα μου γιατί μισώ τον εαυτό μου, το μέσα μου! Θα εκραγώ! Πάντα ένιωθα μειονεκτικά απέναντι στις φίλες μου λόγω του ότι αυτές ήταν πάντα καλές σε όλα… καλά κορίτσια, ώριμες και καλές μαθήτριες. Εγώ ήμουν ένα καλό κορίτσι, αλλά πάντα ιδιότροπο, παράξενο, υπερκινητικό, νευρικό και πάντα η τελευταία μαθήτρια της τάξης… Νιώθω ανίκανη… ότι δεν είμαι πουθενά καλή… ούτε στο σχολείο, ούτε στον χαρακτήρα, ούτε πουθενά! Αισθάνομαι ότι αδυνατίζοντας κάνω κάτι καλά… ότι ακολουθώ τον στόχο μου, χαίρομαι για κάτι που πετυχαίνω… και για μένα (νιώθω πιο όμορφη), αλλά και για να βλέπουν οι άλλοι ότι μπορώ να πετύχω και εγώ κάτι και να… (ναι, ναι!)… ζηλέψουν! Κι έχει γίνει νεύρωση όμως! Δεν μπορώ να ζω άλλο έτσι… Χίλια συγγνώμη για το μήνυμά μου που είναι τεράστιο!

Καλημέρα σας… Θα ήθελα τη συμβουλή σας σε ένα προσωπικό μου πρόβλημα. Είμαι 23 χρονών και πάσχω από νευρική ανορεξία. Επισκέπτομαι εδώ και 6 μήνες κάποια ψυχίατρο και μπορώ να πω ότι είδα σημαντική βελτίωση. Ήμουν 39 κιλά και το ύψος μου είναι 1,63. Τώρα, με μεγάλη προσπάθεια, έχω φθάσει τα 44 κιλά. Αυτό όμως που με έχει πραγματικά ανησυχήσει είναι ότι τον τελευταίο μήνα παθαίνω όλο και συχνότερα “βουλιμικά” επεισόδια. Καταβροχθίζω τεράστιες ποσότητες ιδίως γλυκών… Φυσικά μετά δεν κάνω εμετό, μα σαφώς και αισθάνομαι απαίσια γιατί μου είναι αδύνατο να ελέγξω τον εαυτό μου. Υπάρχει περίπτωση να είμαι βουλιμική, ή να γίνω βουλιμική, ή απλώς είναι μία φάση της θεραπείας της ανορεξίας; Σας ευχαριστώ προκαταβολικά… Με εκτίμηση.

Καλησπέρα σας και συγχαρητήρια για τη σελίδα σας. Θέλω να γίνω πολύ αδύνατη, είμαι 55 κιλά και θέλω να χάσω κιλά αν και για το ύψος μου μου λένε ότι είμαι πολύ καλά, όσο πρέπει. Αλλά εγώ θέλω να αδυνατίσω και εδώ και μία εβδομάδα έχω σταματήσει να τρώω. Τρώω μόνο γάλα το πρωί και μία σαλάτα όλη την ημέρα και έναν χυμό το βράδυ. Μπορεί να πάθω τίποτα επειδή δεν τρώω;

Πώς είναι δυνατόν να είναι κάποιος βουλιμικός και ανορεκτικός την ίδια στιγμή; Υπάρχουν φάσεις της ζωής μου που τρώω μέχρι σκασμού και μετά φυσικά τα κάνω εμετό, αλλά και κάποιες άλλες φάσεις που δεν τρώω σχεδόν τίποτα (ένα μήλο την ημέρα) και άμα τύχει να φάω κάτι περισσότερο φυσικά καταλήγω στην τουαλέτα. Η γυμναστική και η εμμονή για να χάσω κιλά είναι το καθημερινό μου πρόγραμμα (4-5 ώρες την ημέρα), με απώτερο σκοπό να χάσω όσες πιο πολλές θερμίδες μπορώ… παρόλο που όλοι μού λένε πόσο έχω αδυνατίσει και πως είμαι κανονική –λεπτή– εγώ δεν τους πιστεύω.

Όλοι μου λένε ψέματα… Κανένας δεν καταλαβαίνει τι περνώ εδώ και χρόνια… Πήγα και σε ψυχιάτρους, ήπια και χάπια, πήγα και σε συμβούλους, μα τίποτα δεν αλλάζει. Η αηδία, η εμμονή, η κατάθλιψη είναι συνεχώς μαζί μου… Τι έχω, λοιπόν; Είναι συνδυασμός των δύο, ή μόνο βουλιμία; Πώς μπορώ να το ξεπεράσω επιτέλους και να γίνω ένας φυσιολογικός άνθρωπος (κάτι που έχω ξεχάσει);

Συνήθεις ερωτήσεις και απαντήσεις

Τι θα γίνει αν σταματήσω τελείως να τρώω;

Click to add your own text here

Μπορεί κανείς να απαλλαγεί τελείως από το πρόβλημα της ανορεξίας;

Click to add your own text here

Υπάρχει βουλιμία και ανορεξία μαζί;

Click to add your own text here

Πώς να βοηθήσω τη φίλη μου που έχει πρόβλημα ανορεξίας;

Click to add your own text here